یکی از مشکلاتی ومعضلاتی که برای روحانیت در بعد از انقلاب اسلامی بوجود آمد، ورود آنان در عرصه های سیاسی آنهم از نوع منفی آن بود .به نام عدم جدایی دین از سیاست خود سردمدار بعضی از گروه هایی شدند که تنها ثمره آن مناقشات و مجادلات سیاسی بود . و ضررهایی که از این جنبه به روحانیت وارد آمد ، دور شدن آنان از وظیفه اصلی خود ، بد بین شدن و از دست دادن پایگاه مردمی ، متضرر شدن دین بخاطر عملکرد های نادرست و مایه گذاشتن از دین و آنان را به حساب دین گذاشتن.

این گفته به معنای سکولار بودن فکر من نیست بلکه معتقدم وظیفه روحانیت عدم ورود در مناصب اجرایی است و پرداختن به مسائل کلی تر است.خیلی از مناصبی که روحانیت امروزه عهده دار آنان است قابل واگذاری به غیر روحانی است . اصراری که وجود داشت سران قوای مقننه و مجریه باید روحانیت باشد و مشاجراتی که بواسطه ریاست آقای حداد صورت گرفت از آن جمله است.

امام خمینی ( ره )در همان بدو پیروزی انقلاب معتقد بودند که روحانیت به مسولیت های اجرایی نپردازند. وهمین اشتغالات و ورود در عرصه سیاسی بود که هنوز در خیلی از مسائل نظری حکومت اسلامی و ... کارهای اساسی صورت نگرفته و کمبود احساس می شود.  

کدام خدا ؟

گاهی که خدا را می خواهیم توصیف کنیم و می خواهیم بندگان را از گناه دور کنیم ، خدا را چنان شداد و غلاظ معرفی می کنیم که ذهنیت بنده تنها از خداوند ترس و عذاب آخرت می باشد . غالب کتاب ها که از معاد می نویسند عذاب ها را یادآوری می کنند .اما کمتر از رحمانیت و مهربانی خداوند سخنی می گویند. آن خدایی که می گوید من ۷۰ مرتبه از مادر نسبت به فرزند در مقابل بنده هایم مهربان تر هستم ، خداوندی که می گوید اگر یک گناه کنید یک جزا می دهم ، اما اگر کار نیکی انجام دهید  ده حسنه و جزا می دهم ، خدایی که می گوید وقتی بنده بواسطه گناه از من فاصله می گیرد من مانند یک عاشق نسبت به معشوق خود که از هم فاصه گرفته اند و از هم دور شده اند ، تا وقتی که به هم برسند چنان بیقراری می کنم که کی این بنده از گناه دوری می کند .

و تازه این دوری از گناه و وعده عذاب ها هم برای خود بنده و آرامش و سالم زیستن اوست.

پس بیایید خداوند را با همه صفاتش بشناسیم