عقل و ایمان

نگاه عقلی به گزاره های دینی و اینکه تنها راه اثبات و رسیدن به واقع وحقیقت را در دلیل های عقلی جستجو کردن به نظر کار صوابی نباشد .بلکه می شود از راه دل و تجربه های عرفانی و نگاه های عرفانی به دین و قوی کردن ایمان به جنگ خیلی از شبهات و شکاکیت های ذهنی رفت . خود که چند سالی است در علم کلام مطالعات ناچیزی داشته ام  و در مرکز مطالعات حوزه به امر پاسخ گویی به شبهات و سوالات مشغول می باشم ، احساسم این است که نباید در همه امور به دنبال عقل و برهان گشت . خیلی جاها  با توجه به درک ناچیز عقل و گستردگی بالای ذات خداوند ، نمی شود ذات بی همتای الهی را درک کرد چرا که امکان ندارد یک امر محدود توان درک نامحدود را داشته باشد . لذا نباید اصرار کرد که عقل باید به همه چیز دسترسی داشته باشد. فرای محدوده عقل را باید به دل و درک حضوری سپرد . برهان های عقلی تنها اقناع کننده هستند  ولی نگاه عرفانی و درک حضوری ، حرکت زا و شوق انگیز می باشد.

البته نتیجه این سخنان نفی عقل نیست ، بلکه منظور در کنار هم نهادن هر دو و استفاده از قابلیت های این دو قوه ونعمت الهی، برای رسیدن به شهد شیرین حقیقت است.

روزمره گی

گاهی انسان چنان مشغول به زندگی می شود و چنان به دور "خود" می تند که  "خود واقعی "را فراموش می کند.وتمام زندگی اش "خود ظاهری "می شود .و این یعنی از مسیر اصلی خارج شدن .

دچار "روزمره گی" شدن یک آفت  بزرگی است برای کسانی که می خواهند در"مسیر شدن " و" تکامل " قرار بگیرند .

همیشه دیدن افراد بزرگ و در تماس با آنها بودن یک لذت خاص را برای انسان بوجود می آورد . انسانهای موفق ، انسانهای به تکامل رسیده ،کسانی که در کنار زندگی عادی و طبیعی خود غایت وهدف زندگی را فراموش نکرده .و لذا به قول بزرگی که می فرمایند : سعی کنید با بزرگان و کسانی که روح بزرگی دارند نشست وبرخواست داشته باشید. و حتی تماشا و دیدن چهره آنها برای انسان مفید است. تا هرگاه که از "خود واقعی " مان دور می شویم ، با دیدن این افراد به خود آییم ، اما چه سخت است پیداکردن.

گاه مفید است که به حال و گذشته خود نظری بیافکنیم و ببینیم آیا دچار روزمره گی شده ایم .